Wygląd zającowatych
Europę Środkową zasiedlają trzy dzikie gatunki zającowatych. Są nimi: zając bielak o niewielkim zasięgu występowania, zając szarak oraz dziki królik europejski. Zając szarak (Lepus europaeus) mierzy od 50 do 76 centymetrów i waży od 6 do 8 kilogramów, zatem wielkością dorównuje domowemu kotu. Ma wyjątkowo długie nogi (skoki) i dłuższe od głowy, czarno zakończone uszy, zwane słuchami. Jego łapy są wąskie i twarde. Futro szaraka (turzyca) na brzuchu jest białe, a na szarym grzbiecie występuje wzór zwany pieprzem z solą. Tęczówki tego zającowatego są wyraźnie jaśniejsze od źrenicy, przez co jego oczy wydają się być zawsze wytrzeszczone. Dziki królik europejski (Oryctolagus cuniculus) jest o wiele mniejszy od szaraka, osiąga jedynie 38-50 centymetrów i waży od 0,9 do 3 kilogramów. Jego uszy i nogi są o wiele krótsze. Futro królika na brzuchu jest szare, a na grzbiecie ma barwę szarobrązową bądź brunatną. Zając i królik różnią się od siebie głównie w sposobie życia. Szarak unika zwykle gęstego lasu oraz nie kopie nor, a jedynie płytkie dołki. Jeśli wyczuje niebezpieczeństwo, najczęściej przypada do ziemi i staje się niewidoczny dzięki barwie ochronnej. Króliki żyją w lasach lub gęstwinach, gdzie mogą spokojnie schować się przed nieprzyjacielem. W ziemi wygrzebują głębokie nory z wieloma wejściami - tam zwierzęta te uciekają w razie niebezpieczeństwa. Nory służą też za miejsce odpoczynku i snu.